Chirurgia ogólna - Nałęczów

Poradnia chirurgii ogólnej

czynna: Poniedziałek, Wtorek, Czwartek

w godzinach: od 9 00 do 13 00

lekarze przyjmujący: dr n. med. Maciej Karski specjalista chirurg, lek. med. Dariusz Pachnia specjalista chirurg

przyjęcia: na bieżąco

 

Oddział chirurgii ogólnej

Usługi z zakresu chirurgii ogólnej świadczone są przez wysoko kwalifikowany, doświadczony zespół lekarsko- pielęgniarski, który ma do dyspozycji najnowocześniejszy sprzęt medyczny, co pozwala nam na wykonywanie takich zabiegów jak:

 
  • Laparoskopowa operacja pęcherzyka żółciowego
  • Operacje naprawcze przepukliny
  • Operacje i zabiegi żylaków kończyn dolnych
  • Operacje hemoroidów
  • Operacje tarczycy
  • I wiele innych


 

Laparoskopowa operacja pęcherzyka żółciowego


Laparoskopia to małoinwazyjna metoda polegająca na wykorzystaniu mikrokamery i zestawu mikronarzędzi do wykonywania zabiegów operacyjnych w jamach ciała bez istnienia konieczności rozległego nacinania powłok.
Zabieg laparoskopowy – cholecystektomia laparoskopowa, czyli usunięcie pęcherzyka żółciowego z powodu kamicy żółciowej powoduje mniejszy ból pooperacyjny a powrót do pełnej sprawności jest szybszy i mniej bolesny. Przy rezygnacji z tradycyjnego dużego cięcia powłok jamy brzusznej laparoskopia ogranicza maksymalnie uraz operacyjny, skraca pobyt pacjenta w szpitalu z 10 i więcej dni do maksymalnie 48 godzin, skraca się także okres powrotu do zdrowia i kondycji z około 5 tygodni do 10 dni.

Niezbędne badania przed zabiegiem
Przed laparoskopią (niezależnie od wskazania) pacjent powinien mieć oznaczoną grupę krwi, zbadany układ krzepnięcia krwi i wykonane badanie EKG.

Przeciwwskazania
Większość przeciwwskazań jest taka sama jak w przypadku tradycyjnej chirurgii. Ponieważ zabiegi laparoskopowe wykonuje się  w znieczuleniu ogólnym, to stany w których znieczulenie to jest zbyt niebezpieczne (np. zaawansowana niewydolność krążenia) są także przeciwwskazaniem do laparoskopii. Laparoskopii nie można przeprowadzać u osób z niewydolnością krążeniowo-oddechową, ciężką astmą, przewlekłym zapaleniem oskrzeli lub świeżo przebytym zawałem serca.

Możliwe powikłania
Zabieg jest połączony z ryzykiem powikłań, np. odmą podskórną, śródpiersiową, opłucnową, zatorem powietrznym, krwawieniem z miejsca wkłucia lub pobrania wycinków, żółciowym zapaleniem otrzewnej i oraz powikłaniami ze strony układu krążenia.

Zabieg i rekonwalescencja
Laparoskopowa metoda stanowi alternatywę dla tradycyjnych zabiegów chirurgicznych. Sprawia, że skraca się pobyt w szpitalu, pozwala na większy komfort dla chorego – ból pooperacyjny jest mniejszy. Znacznie szybciej następuje powrót do zdrowia, a rany pooperacyjne są mniejsze niż przy tradycyjnym wycięciu chirurgicznym, przy tym szybciej się goją pozostawiając minimalne blizny (2-3 blizny o wielkości około 1 cm).


Operacje naprawcze przepuklin

 

Przepuklina jest określeniem stanu, kiedy dochodzi do uwypuklenia (w całości lub częściowo) jakiegoś narządu lub tkanki, poza swoje prawidłowe, anatomiczne położenie. Są to sytuacje, gdy narząd uwypukla się i przemieszcza na skutek zmniejszenia wytrzymałości jam ciała.

Przepuklina może pojawić się w każdym wieku. Jednakże w życiu człowieka są dwa okresy, kiedy przepukliny pojawiają się najczęściej. Pierwszy to okres, gdy dziecko intensywnie rośnie i rozwija się. Wówczas wskutek pewnych wrodzonych niedoskonałości w układzie mięśni są one mniej wytrzymałe na bodźce mechaniczne. Drugi to wiek podeszły, kiedy mięśnie i tkanka łączna powoli stają się słabsze, zanikają, a tym samym są mniej wytrzymałe. Częściej zdarza się to u osób ciężko pracujących, chorych z przewlekłym zapaleniem oskrzeli, astmatyków, osób z przerostem prostaty.
Zasadniczo wyróżniamy trzy podstawowe rodzaje przepuklin:

 

 
  • Przepuklina brzuszna


Przepuklina brzuszna jest to nieprawidłowe uwypuklenie błony otrzewnej, najczęściej wraz z pętlami jelit, poza anatomiczne granice jamy brzusznej. "Zawartość" jamy brzusznej utrzymywana jest powłokami, na które składają się m.in.: mięśnie brzucha, ścięgna, więzadła. W jamie brzusznej panuje stale dodatnie ciśnienie, które wzrasta podczas kaszlu, śmiechu, przy parciu na stolec oraz oddawaniu moczu. Są to sytuacje, podczas których pracują mięśnie brzucha, tworząc tzw. tłocznię brzuszną. Doprowadza to do wzrostu ciśnienia wewnątrzbrzusznego, pod którego wpływem, w miejscach osłabienia ścian brzucha może dojść do przerwania powłok i utworzenia się przepukliny.

 

 
  • Przepuklina pachwinowa

 

Przepuklina ta rozwija się w obrębie kanału pachwinowego i w zależności od miejsca wyjścia z jamy brzusznej może być prosta lub skośna. Przepuklina skośna po długim rozwoju może osiągnąć znaczne rozmiary schodząc do moszny (p. mosznowa) – jest to najczęstsza przepuklina występująca u mężczyzn.

 

 
  • Przepuklina udowa

 

Ten rodzaj przepukliny powstaje w kanale udowym, przez który pod więzadłem pachwinowym przechodzą do kończyny dolnej naczynia i nerw udowy. Jest to najczęściej występująca przepuklina u kobiet - może powstać szczególnie w okresie ciąży i porodu.


Niezbędne badania przed zabiegiem
Jeżeli dotychczas nie występowały poważne choroby i nie ma obecnie żadnych dolegliwości, badanie może się ograniczyć do pomiaru ciśnienia tętniczego.
Przy stosowanym znieczuleniu „do kręgosłupa” - wymagana jest ocena układu krzepnięcia krwi, morfologia, itp. Zakres badań dodatkowych szczegółowych badań ustalany jest z anestezjologiem, który wykona znieczulenie.

Przy znieczuleniu ogólnym niezbędny jest komplet badań, w tym: zdjęcie rtg płuc, badanie krzepnięcia i morfologii krwi, itd. Ponownie, głos decydujący ma anestezjolog, który podejmuje decyzję na podstawie wywiadu z pacjentem i jego ogólnego stanu zdrowia. Zakres badań może ulec znacznemu poszerzeniu w przypadku, gdy operacji wymaga osoba obciążona chorobami współistniejącymi.

Przeciwwskazania
W zasadzie wszystkie przepukliny powinny być leczone chirurgicznie, o ile nie istnieją internistyczne przeciwwskazania do operacji lub znieczulenia. W takich wypadkach znajdują zastosowanie zmniejszające dolegliwości i spowalniające rozwój przepukliny specjalne pasy.

Możliwe powikłania
Po zabiegu może wystąpić niewielkie krwawienie z rany. Istnieje także prawdopodobieństwo zakażenie rany, co w rezultacie, upośledzając gojenie zwiększa ryzyko nawrotu przepukliny w przyszłości. Rzadziej zdarzają się ostre lub przewlekłe bóle, które pojawiają się, jeśli w trakcie operacji dojdzie do zaciśnięcia jednego z przebiegających w kanale pachwinowym nerwów czuciowych. Przy rozległych przepuklinach niewykluczony jest nawrót choroby.

Zabieg i rekonwalescencja
Operacja polega na oddzieleniu worka przepuklinowego od otaczających tkanek i podwiązaniu go. Najbardziej istotne jest właściwe wzmocnienie osłabionych tkanek powłok brzusznych. Wykonuje się to poprzez zbliżenie mięśni, rozcięgien i więzadeł mocnymi szwami, tak aby pokryć ubytek, który był punktem wyjścia przepukliny. Ostatnio w celu wzmocnienia powłok brzucha wszywa się siatki z tworzyw sztucznych. Chory po zabiegu może wstać z łóżka już następnego dnia. Operacje przepukliny można wykonać również laparoskopowo. Szwy zdejmuje się zazwyczaj około 7-10 dni po operacji w zależności od przebiegu procesu gojenia. Przez klika miesięcy należy unikać wysiłków fizycznych, aby wytworzona blizna była wystarczająco mocna.

 

Operacje i zabiegi żylaków kończyn dolnych

 

Żylakami nazywa się żyły (np. w obrębie kończyn dolnych), które uległy nieodwracalnemu poszerzeniu i poskręcaniu. Żylaki występują u osób dorosłych i zwykle obejmują żyły powierzchowne (umiejscowione tuż pod skórą) oraz żyły łączące (naczynia żylne biegnące pomiędzy żyłami powierzchownymi a układem żył głębokich). Choć powszechnie żylaki kończyn traktuje się jedynie jako problem kosmetyczny, to w gruncie rzeczy są one przede wszystkim poważną przewlekłą chorobą, która wymaga leczenia niezależnie od wieku pacjenta.

Wszystkie żyły w kończynach dolnych zaopatrzone są w zlokalizowane co kilka centymetrów zastawki, które uniemożliwiają cofanie się krwi w dół, zapewniając prawidłowy kierunek jej przepływu. Jeżeli zastawki nie działają prawidłowo, krew spływa w dół pod wpływem siły grawitacji i zamiast płynąć w kierunku serca zalega w żyłach kończyn dolnych, powodując ich stopniowe rozszerzanie i powstanie żylaków. Do uszkodzenia i nieprawidłowego działania zastawek żylnych może dochodzić w wyniku wcześniejszych chorób żył (zakrzepowe zapalenie żył), długotrwałego stania lub w wyniku podwyższonego ciśnienia w żyłach kończyn dolnych spowodowanego utrudnionym przepływem krwi przez duże żyły jamy brzusznej (ciąża, wodobrzusze, duże guzy nowotworowe jamy brzusznej).

Niezbędne badania przed zabiegiem
Niezbędna jest konsultacja u lekarza specjalisty, który zleca dalsze badania. Zalecanym badaniem układu żylnego jest badanie obrazowe - USG - Doppler. Badanie to umożliwia precyzyjny ogląd żył ze względu na ich możliwe uszkodzenia.

Przeciwwskazania
Najważniejszym przeciwwskazaniem do zabiegu jest czynny proces zakrzepowy żył głębokich oraz ich niedrożność. W takich przypadkach, dopiero po wykorzystaniu odpowiedniej terapii można zastosować leczenie chirurgiczne. Dodatkowymi przeciwwskazaniami do zabiegów są: ciąża, ostre choroby infekcyjne, znaczne niedokrwienie tętnicze kończyn dolnych, skaza krwotoczna oraz nasilony obrzęk limfatyczny.

Możliwe powikłania
Po zabiegu sporadycznie zdarza się zakażenie rany (szczególnie w przypadku wykonywania zabiegu pacjentom z otwartymi owrzodzeniami), przez pewien czas utrzymają się krwiaki, może pojawić się obrzęk (uszkodzenie układu limfatycznego). Możliwe jest także wystąpienie zakrzepowego zapalenia żył. Uszkodzenia nerwu piszczelowego i jego odgałęzień można uniknąć, stosując technikę ograniczonego strippingu - rodzaj zabiegu operacyjnego.

Zabieg i rekonwalescencja
Celem leczenia jest operacyjne usunięcie żylaków i uzyskanie jak najlepszego efektu kosmetycznego. W przypadku gdy chory nie zgadza się na leczenie operacyjne lub jest ono niemożliwe (niedrożny układ żył głębokich, ciężki stan ogólny chorego), stosuje się metody postępowania zachowawczego mające na celu zahamowanie postępu choroby.

Zabieg operacyjny jest podstawową metodą leczenia żylaków kończyn dolnych, gdyż jako jedyny daje możliwość całkowitego wyleczenia choroby i zwykle skutecznie zabezpiecza przed jej nawrotem. Obecnie stosuje się szereg metod chirurgicznego leczenia żylaków kończyn dolnych, wszystkie o zbliżonej skuteczności:

 
  • Główną metodą pozostaje nadal zabieg polegający na usunięciu w całości głównej żyły powierzchownej kończyny dolnej (żyły odpiszczelowej wielkiej) wraz z jej odgałęzieniami (tak zwany stripping) oraz dodatkowo usunięcie wszystkich widocznych poszerzonych żył z licznych niewielkich cięć na całej kończynie dolnej

 

 
  •  W przypadku niewielkich żylaków stosuje się zabieg, w którym nie usuwa się żyły odpiszczelowej wielkiej, a jedynie przez bardzo niewielkie, prawie niewidoczne cięcia skórne specjalnym haczykiem wydobywa się wszystkie poszerzone żyły  
 
  • Skleroterapia jest stosowana w leczeniu niewielkich, pojedynczych żylaków oraz w przypadku tak zwanych pajączków naczyniowych. Metoda ta polega na wkłuwaniu cienkiej igły do wnętrza poszerzonej żyły i wstrzykiwaniu przez nią specjalnego preparatu powodującego powstawanie w jej wnętrzu zakrzepu, co prowadzi do zamknięcia i zaniku żylaka

 

Operacja hemoroidów


Hemoroidy - inaczej żylaki odbytu – tą nazwą określamy przerost i wypadanie splotów żylnych w okolicy odbytu oraz dolnej części odbytnicy. Swoim wyglądem hemoroidy przypominają guzki, przy których często powstaje stan zapalny. Objawami najczęściej są dolegliwe bóle, kłucia oraz krwawienia podczas oddawania stolca. Powodem powstawania żylaków odbytu mogą być zaparcia, długotrwałe siedzenie i przesiadywanie w toalecie oraz nadwaga. Zwykle podczas leczenia wystarczy stosowanie maści i czopków, jednakże leczą one jedynie objawy choroby i w ich przypadku bardziej niż pewne są jej nawroty.

W przypadku długotrwałych i szczególnie uciążliwych dolegliwości żylaki odbytu leczone są operacyjnie. W praktyce stosuje się zarówno metody klasyczne, jak i chirurgiczne metody o mniejszej inwazyjności. Jedną z takich metod jest Metoda LONGO. Metoda ta jest stosowana na świecie od 1993r. i cieszy się coraz większym powodzeniem.

Niezbędne badania przed zabiegiem
Niezbędna jest konsultacja u lekarza specjalisty, który zleca dalsze badania, przedstawia tok leczenia oraz przebieg rekonwalescencji.

Przeciwwskazania
Najważniejszym przeciwwskazaniem do zabiegu jest czynny proces zakrzepowy żył. Dodatkowymi przeciwwskazaniami do zabiegów są: ciąża, ostre choroby infekcyjne, znaczne niedokrwienie tętnicze, skaza krwotoczna oraz nasilony obrzęk limfatyczny.

Możliwe powikłania
Po zabiegu rzadko zdarza się zakażenie rany, przez pewien czas może utrzymywać się ból w operowanej okolicy oraz dyskomfort przy oddawaniu stolca, może również pojawić się obrzęk.

Zabieg i rekonwalescencja
W przypadku metody klasycznej, zabieg polega na chirurgicznym usunięciu chorobowych zmian, a następnie zszyciu operowanej okolicy i śluzówki. Metoda Longo polega na wprowadzeniu do odbytnicy specjalnego staplera hemoroidalnego, przy zastosowaniu którego odbywa się jednoczesne wycięcie i mechaniczne zszycie śluzówki odbytnicy.

Zabieg zwykle wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym, niekiedy może być zastosowany inny rodzaj znieczulenia, ale o tym decyduje lekarz po rozmowie z pacjentem.

Pobyt w szpitalu wynosi maksymalnie 2 doby. Czas rekonwalescencji i powrót do aktywności to około 7 dni. Najważniejszą zaletą metod chirurgicznych jest niewielkie prawdopodobieństwo nawrotów choroby.
 

 

Klinika Sp. z o.o. 2014, projekt: infonaleczow.pl